Heb je het gevoel dat je jezelf bent kwijtgeraakt?
Dat je vervreemd bent geraakt van wie je in wezen bent, van je eigen gevoelens, behoeften, waarden en verlangens.

Dat je niet meer goed weet wie je bent, wat je wilt of wat voor jou belangrijk is.

Misschien merk je dat je patronen hebt ontwikkeld die steeds meer knellen.
Dat je vooral leeft vanuit je hoofd, niet meer in verbinding met je hart, en dus ook niet meer echt in verbinding met jezelf.
Je voelt je leeg, alsof je een stukje van jezelf bent verloren.

Je mist richting, een gevoel van bestemming.
Je zit niet lekker in je vel en laat je steeds meer leiden door wat er van buitenaf gevraagd wordt, in plaats van door je innerlijke kompas.

Soms ontstaat het gevoel dat je jezelf bent kwijtgeraakt na een betekenisvol verlies.
Een overlijden, scheiding, ziekte of andere grote verandering kan zo'n diepe impact hebben dat je niet alleen de ander of iets buiten jezelf verliest, maar ook jezelf.
Een deel van jou lijkt verloren: je houvast, je identiteit en je gevoel van betekenis.

Wie ben je nog zonder de ander, zonder je werk, zonder je gezondheid?
Verlies kan maken dat je jezelf niet meer herkent.

Alsof alles wat vertrouwd was uit je handen is geglipt en je opnieuw moet ontdekken wie jij bent in het leven dat is veranderd.

Maar jezelf kwijtraken gebeurt vaak ook geleidelijk. Veel mensen hebben al vroeg in hun leven geleerd zich aan te passen om veilig te blijven, gezien te worden en erbij te horen. Wanneer je als kind niet kreeg wat je nodig had, ontwikkel je manieren om daarmee om te gaan. Namelijk overlevingsmechanismen zoals pleasen, zorgen, controle houden, perfectionisme, sterk moeten zijn of kleiner maken dan je bent. Ze hielpen je ooit om je staande te houden, vaak gevoed door overtuigingen als “ik moet sterk zijn”, “ik mag niet tot last zijn” of “ik moet het goed doen”.

Onder deze overlevingsmechanismen zitten vaak angsten, zoals de angst om afgewezen te worden en faalangst.

En ze gaan gepaard met verlies. Bijvoorbeeld verlies van onbevangenheid, spontaniteit, vrij kunnen zijn wie je bent en van zelfliefde.

Mogelijk ben je hierdoor ook ongemerkt een rol gaan dragen die niet van jou is of heb je geleerd taken en verantwoordelijkheden op je te nemen die niet bij jou horen.

Kortom, je bent gaan leven naar wat veilig of gewenst leek, in plaats van naar wie jij werkelijk bent. Zo ben je langzaamaan jezelf kwijtgeraakt.

In mijn praktijk in Weert begeleid ik je om laag voor laag terug te keren naar jezelf, naar wie jij in wezen bent. Inclusief alles wat je onderweg hebt ontwikkeld om te overleven.

Door stil te staan bij wat van nature al in jou aanwezig is, maar misschien verborgen ligt onder allerlei lagen, ontstaat er ruimte.
Ruimte om de verbinding met jezelf te herstellen. Om weer steviger te staan, met meer innerlijke rust en vertrouwen.

Oftewel: jezelf terugvinden na verlies. Weer thuiskomen bij jezelf.