Over Mij
Over Mij
Over Mij
Hallo, ik ben Cindy Snijders, Senior Coach | Counselor. Ik begeleid mensen bij verlies, rouw en identiteitsvragen. Mijn persoonlijke ervaringen en professionele kennis vormen samen de basis van mijn praktijk.
Samen met mijn man en onze twee zoons woon ik in Weert, waar ik een coachpraktijk aan huis heb. Ik geniet van wandelen, films en series kijken, uit eten gaan en gezellige avonden met vrienden of familie. Thuis vind ik rust en balans, of ik nu samen ben met dierbaren of even tijd neem voor mezelf.
Hallo, ik ben Cindy Snijders, Senior Coach | Counselor. Ik begeleid mensen bij verlies, rouw en identiteitsvragen. Mijn persoonlijke ervaringen en professionele kennis vormen samen de basis van mijn praktijk.
Samen met mijn man en onze twee zoons woon ik in Weert, waar ik een coachpraktijk aan huis heb. Ik geniet van wandelen, films en series kijken, uit eten gaan en gezellige avonden met vrienden of familie. Thuis vind ik rust en balans, of ik nu samen ben met dierbaren of even tijd neem voor mezelf.
Het verlies van mijn vader
Het verlies van mijn vader
Ik leefde mijn leven redelijk zorgeloos. Tot 4 juli 1997.
Mijn vader had al langere tijd vage klachten. Na meerdere onderzoeken bleek dat hij uitgezaaide longkanker had. Hij had nooit gerookt en leefde gezond. We konden het niet bevatten, maar deze nachtmerrie was werkelijkheid.
Volgens de artsen was genezing niet meer mogelijk. Alleen nog pijnbestrijding. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Ik zie het moment nog voor me waarop onze ouders ons het verschrikkelijke nieuws vertelden. Ik had mijn vader nog nooit zien huilen. Nu was hij ontroostbaar. Zijn tranen raakten me tot in het diepst van mijn hart. Nog steeds.
Mijn vader wilde de hoop niet opgeven en besloot een second opinion aan te vragen in een ander ziekenhuis. Daar kreeg hij een kleine kans op levensverlenging. Een kans die hij met beide handen aangreep. Maar waar de artsen in Weert al voor hadden gewaarschuwd, gebeurde. Zijn lichaam was te verzwakt. De chemotherapie had een averechts effect en versnelde het ziekteproces.
Na een ziektebed van nog geen twee maanden overleed mijn vader op 3 september 1997. Hij was 48 jaar. Ik was 24. Ik probeerde sterk te blijven, maar vanbinnen voelde alles wankel. Tegelijk voelde ik, hoe tegenstrijdig ook, opluchting voor mijn vader. Geen pijn meer. Niet lichamelijk, niet emotioneel. Want het idee dat hij mijn moeder, mijn broer en mij moest achterlaten, sneed hem door de ziel.
Uit eigen ervaring weet ik dus hoe zwaar het is om met verlies om te gaan. Hoe verdriet je kan overspoelen. Hoe gemis voor een grote leegte zorgt. Rouw zet je wereld op zijn kop.
Ik heb ook geleerd dat verlies uiteindelijk kan worden verweven in je leven. De wond is een litteken geworden dat altijd gevoelig zal blijven. Het gemis blijft. Maar het verdriet staat niet meer op de voorgrond. Mijn vader zou dat ook niet gewild hebben.
Toen verlies opnieuw dichtbij kwam
Het verlies van mijn vader leerde me hoe kwetsbaar het leven is en hoe belangrijk het is om te waarderen wat er wél is. We wilden graag kinderen en eind 2000 raakte ik zwanger van onze oudste zoon. Al snel werd die zwangerschap een periode van spanning en angst. Vanaf vijftien weken dreigde een vroeggeboorte en moest ik verplicht rust houden. Toen de bevalling met 28 weken begon, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ze konden de zwangerschap nog vier weken rekken. Elke dag telde. In plaats van aftellen, telden we op. Onze zoon werd geboren na 32 weken. Gelukkig gezond. Zonder complicaties.
Bij onze tweede zoon was er vijftig procent kans op herhaling. Al vanaf negen weken voelde ik dezelfde klachten. Het hele proces begon opnieuw. In het ziekenhuis werd ik dit keer minder serieus genomen. Ik voelde me bezwaard om steeds opnieuw aan te kloppen als ik de boel niet vertrouwde. Had ik maar meer naar mijn gevoel geluisterd en me uitgesproken, dan was het misschien anders gelopen. Nu werd er te lang gewacht met ingrijpen. Toen de bevalling begon was die niet meer te stoppen. Onze jongste zoon werd geboren na 29 weken zwangerschap. Ook hij bleek gelukkig gezond en waren er geen complicaties. Iets wat heel anders had kunnen aflopen.
Mijn antwoord op verlies - tot het begon te wringen
Na het overlijden van mijn vader en de geboorte van onze kinderen belandde ik in een overlevingsstand. Ik bleef sterk en ging door. Mijn gezin kreeg prioriteit en mijn werk bood houvast en zekerheid. Ik bleef lange tijd in mijn comfortzone; verandering vermeed ik liever.
Maar op een gegeven moment groeide diep vanbinnen onrust. Ik voelde dat er iets ontbrak. Ik miste zingeving in mijn dagelijks leven en vroeg me af waar mijn passie eigenlijk lag.
Met hulp van een loopbaancoach ontdekte ik mijn passie om mensen te begeleiden. Ik besloot mijn hart te volgen en opleidingen te gaan doen bij de Alba Academie en Bright Blue Coaching.
Tijdens deze opleidingen verdiepte ik niet alleen mijn kennis, maar ook mijn zelfinzicht. Ik ontdekte dat ik niet alleen mijn vader was verloren maar eigenlijk ook mezelf. In mijn levensloop werd verborgen verlies ineens zichtbaar.
Ik leefde mijn leven redelijk zorgeloos. Tot 4 juli 1997.
Mijn vader had al langere tijd vage klachten. Na meerdere onderzoeken bleek dat hij uitgezaaide longkanker had. Hij had nooit gerookt en leefde gezond. We konden het niet bevatten, maar deze nachtmerrie was werkelijkheid.
Volgens de artsen was genezing niet meer mogelijk. Alleen nog pijnbestrijding. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Ik zie het moment nog voor me waarop onze ouders ons het verschrikkelijke nieuws vertelden. Ik had mijn vader nog nooit zien huilen. Nu was hij ontroostbaar. Zijn tranen raakten me tot in het diepst van mijn hart. Nog steeds.
Mijn vader wilde de hoop niet opgeven en besloot een second opinion aan te vragen in een ander ziekenhuis. Daar kreeg hij een kleine kans op levensverlenging. Een kans die hij met beide handen aangreep. Maar waar de artsen in Weert al voor hadden gewaarschuwd, gebeurde. Zijn lichaam was te verzwakt. De chemotherapie had een averechts effect en versnelde het ziekteproces.
Na een ziektebed van nog geen twee maanden overleed mijn vader op 3 september 1997. Hij was 48 jaar. Ik was 24. Ik probeerde sterk te blijven, maar vanbinnen voelde alles wankel. Tegelijk voelde ik, hoe tegenstrijdig ook, opluchting voor mijn vader. Geen pijn meer. Niet lichamelijk, niet emotioneel. Want het idee dat hij mijn moeder, mijn broer en mij moest achterlaten, sneed hem door de ziel.
Uit eigen ervaring weet ik dus hoe zwaar het is om met verlies om te gaan. Hoe verdriet je kan overspoelen. Hoe gemis voor een grote leegte zorgt. Rouw zet je wereld op zijn kop.
Ik heb ook geleerd dat verlies uiteindelijk kan worden verweven in je leven. De wond is een litteken geworden dat altijd gevoelig zal blijven. Het gemis blijft. Maar het verdriet staat niet meer op de voorgrond. Mijn vader zou dat ook niet gewild hebben.
Toen verlies opnieuw dichtbij kwam
Het verlies van mijn vader leerde me hoe kwetsbaar het leven is en hoe belangrijk het is om te waarderen wat er wél is. We wilden graag kinderen en eind 2000 raakte ik zwanger van onze oudste zoon. Al snel werd die zwangerschap een periode van spanning en angst. Vanaf vijftien weken dreigde een vroeggeboorte en moest ik verplicht rust houden. Toen de bevalling met 28 weken begon, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ze konden de zwangerschap nog vier weken rekken. Elke dag telde. In plaats van aftellen, telden we op. Onze zoon werd geboren na 32 weken. Gelukkig gezond. Zonder complicaties.
Bij onze tweede zoon was er vijftig procent kans op herhaling. Al vanaf negen weken voelde ik dezelfde klachten. Het hele proces begon opnieuw. In het ziekenhuis werd ik dit keer minder serieus genomen. Ik voelde me bezwaard om steeds opnieuw aan te kloppen als ik de boel niet vertrouwde. Had ik maar meer naar mijn gevoel geluisterd en me uitgesproken, dan was het misschien anders gelopen. Nu werd er te lang gewacht met ingrijpen. Toen de bevalling begon was die niet meer te stoppen. Onze jongste zoon werd geboren na 29 weken zwangerschap. Ook hij bleek gelukkig gezond en waren er geen complicaties. Iets wat heel anders had kunnen aflopen.
Mijn antwoord op verlies - tot het begon te wringen
Na het overlijden van mijn vader en de geboorte van onze kinderen belandde ik in een overlevingsstand. Ik bleef sterk en ging door. Mijn gezin kreeg prioriteit en mijn werk bood houvast en zekerheid. Ik bleef lange tijd in mijn comfortzone; verandering vermeed ik liever.
Maar op een gegeven moment groeide diep vanbinnen onrust. Ik voelde dat er iets ontbrak. Ik miste zingeving in mijn dagelijks leven en vroeg me af waar mijn passie eigenlijk lag.
Met hulp van een loopbaancoach ontdekte ik mijn passie om mensen te begeleiden. Ik besloot mijn hart te volgen en opleidingen te gaan doen bij de Alba Academie en Bright Blue Coaching.
Tijdens deze opleidingen verdiepte ik niet alleen mijn kennis, maar ook mijn zelfinzicht. Ik ontdekte dat ik niet alleen mijn vader was verloren maar eigenlijk ook mezelf. In mijn levensloop werd verborgen verlies ineens zichtbaar.
We dragen allemaal verlies met ons mee. Zichtbaar of verborgen.
Welk verlies in jou vraagt om erkenning?
Het verlies van mezelf
Het verlies van mezelf
Ik ben geboren in 1973 en kom uit een gezin van vier: vader, moeder en een jongere broer. We hadden een warme, liefdevolle band en waren een hecht gezin.
Uit de verhalen van mijn moeder weet ik dat mijn geboorte gecompliceerd was. Ik ben gezond geboren na een spoedkeizersnede, maar het had ook anders kunnen aflopen. Na de bevalling raakte mijn moeder door een medische fout enkele dagen buiten bewustzijn, waardoor zij niet voor mij kon zorgen. Van een veilige hechting in die eerste dagen was daarom geen sprake.
Daarnaast ben ik geboren met een wijnvlek in mijn gezicht. Een zichtbare vasculaire afwijking. Mijn ouders hebben er nooit bewust bij stilgestaan dat dit voor mij een rol speelde. Er werd eigenlijk niet over gesproken. Voor mijn ouders was het vanzelfsprekend: ik was hun dochter en dat was genoeg. Zij hadden de beste bedoelingen, voor hen viel het simpelweg niet op.
Ondanks die goede bedoelingen voelde ik me anders. Ik was verlegen, voelde me onzeker en schaamde me voor mijn uiterlijk. Om mezelf te beschermen leerde ik mijn kwetsbaarheid te verbergen. Ik bleef liever op de achtergrond. Ik was daarnaast altijd alert en onbewust bezig met het scannen van mijn omgeving. Ik had voelsprieten en pikte elk klein signaal op.
Ik ontwikkelde verschillende angsten: de angst om afgewezen te worden, om niet goed genoeg te zijn, om te veel te zijn en faalangst. Na het verlies van mijn vader kwam daar de angst voor nóg meer verlies bij.
Om me staande te houden ontwikkelde ik ook beschermingsmechanismen: aanpassen, controle houden, perfectionisme, sterk zijn en mezelf kleiner maken. Deze patronen werden een tweede natuur.
Lange tijd dacht ik dat het verlies van mijn vader het enige verlies was.
Pas tijdens mijn opleidingen ontdekte ik dat ik ook mezelf was kwijtgeraakt.
Ik ben geboren in 1973 en kom uit een gezin van vier: vader, moeder en een jongere broer. We hadden een warme, liefdevolle band en waren een hecht gezin.
Uit de verhalen van mijn moeder weet ik dat mijn geboorte gecompliceerd was. Ik ben gezond geboren na een spoedkeizersnede, maar het had ook anders kunnen aflopen. Na de bevalling raakte mijn moeder door een medische fout enkele dagen buiten bewustzijn, waardoor zij niet voor mij kon zorgen. Van een veilige hechting in die eerste dagen was daarom geen sprake.
Daarnaast ben ik geboren met een wijnvlek in mijn gezicht. Een zichtbare vasculaire afwijking. Mijn ouders hebben er nooit bewust bij stilgestaan dat dit voor mij een rol speelde. Er werd eigenlijk niet over gesproken. Voor mijn ouders was het vanzelfsprekend: ik was hun dochter en dat was genoeg. Zij hadden de beste bedoelingen, voor hen viel het simpelweg niet op.
Ondanks die goede bedoelingen voelde ik me anders. Ik was verlegen, voelde me onzeker en schaamde me voor mijn uiterlijk. Om mezelf te beschermen leerde ik mijn kwetsbaarheid te verbergen. Ik bleef liever op de achtergrond. Ik was daarnaast altijd alert en onbewust bezig met het scannen van mijn omgeving. Ik had voelsprieten en pikte elk klein signaal op.
Ik ontwikkelde verschillende angsten: de angst om afgewezen te worden, om niet goed genoeg te zijn, om te veel te zijn en faalangst. Na het verlies van mijn vader kwam daar de angst voor nóg meer verlies bij.
Om me staande te houden ontwikkelde ik ook beschermingsmechanismen: aanpassen, controle houden, perfectionisme, sterk zijn en mezelf kleiner maken. Deze patronen werden een tweede natuur.
Lange tijd dacht ik dat het verlies van mijn vader het enige verlies was.
Pas tijdens mijn opleidingen ontdekte ik dat ik ook mezelf was kwijtgeraakt.
Mijn proces tot verandering
Mijn proces tot verandering
De opleidingen waren voor mij een intensief persoonlijk proces. Het loslaten van angsten en het doorbreken van patronen ging niet vanzelf. Het was hard werken, met mijn hoofd én mijn hart. Want met alleen praten kwam ik er niet merkte ik. Verandering vond ik spannend. Ik moest me kwetsbaar gaan opstellen, daar voelde ik veel weerstand en twijfel bij. Er zijn momenten geweest waarop ik dacht: waar doe ik dit eigenlijk voor? Toch zette ik door. De opleidingen werden meer dan leren alleen. Ze waren, zonder dat ik dat vooraf zo had bedacht, ook een vorm van therapie. Een plek waar ik mezelf stap voor stap durfde tegen te komen. Gaandeweg kon ik verschuiven van leven vanuit angst naar leven in vertrouwen en innerlijke stevigheid.
Ik zie nu dat wat ooit bescherming was, mij ook waardevolle kwaliteiten heeft gegeven: gevoeligheid, opmerkzaamheid en een empathisch vermogen. Naast rust, warmte en veiligheid vormen ook deze kwaliteiten de basis van mijn manier van werken. Vanuit die bedding begeleid ik mensen die hun houvast zijn kwijtgeraakt. Door een ingrijpend verlies en/of doordat ze zichzelf zijn kwijtgeraakt. Mensen die, net als ik toen, voelen dat het oude niet meer werkt, maar nog niet weten hoe het anders kan.
Door mijn eigen proces tot verandering ben ik gegroeid, niet alleen als mens, maar ook als coach.
Ik heb mezelf teruggevonden.
Datzelfde gun ik mijn cliënten van harte.
De opleidingen waren voor mij een intensief persoonlijk proces. Het loslaten van angsten en het doorbreken van patronen ging niet vanzelf. Het was hard werken, met mijn hoofd én mijn hart. Want met alleen praten kwam ik er niet merkte ik. Verandering vond ik spannend. Ik moest me kwetsbaar gaan opstellen, daar voelde ik veel weerstand en twijfel bij. Er zijn momenten geweest waarop ik dacht: waar doe ik dit eigenlijk voor? Toch zette ik door. De opleidingen werden meer dan leren alleen. Ze waren, zonder dat ik dat vooraf zo had bedacht, ook een vorm van therapie. Een plek waar ik mezelf stap voor stap durfde tegen te komen. Gaandeweg kon ik verschuiven van leven vanuit angst naar leven in vertrouwen en innerlijke stevigheid.
Ik zie nu dat wat ooit bescherming was, mij ook waardevolle kwaliteiten heeft gegeven: gevoeligheid, opmerkzaamheid en een empathisch vermogen. Naast rust, warmte en veiligheid vormen ook deze kwaliteiten de basis van mijn manier van werken. Vanuit die bedding begeleid ik mensen die hun houvast zijn kwijtgeraakt. Door een ingrijpend verlies en/of doordat ze zichzelf zijn kwijtgeraakt. Mensen die, net als ik toen, voelen dat het oude niet meer werkt, maar nog niet weten hoe het anders kan.
Door mijn eigen proces tot verandering ben ik gegroeid, niet alleen als mens, maar ook als coach.
Ik heb mezelf teruggevonden.
Datzelfde gun ik mijn cliënten van harte.
Mijn visie en missie
Mijn visie en missie
Mijn werk is meer dan een beroep. Het is een missie die voortkomt uit mijn eigen levenspad.
Het verlies van mijn vader. Het dreigende verlies van onze kinderen. Het verlies van mezelf.
Ik geloof dat ieder mens verlies met zich meedraagt. In welke vorm dan ook, soms zichtbaar, soms onzichtbaar. Wanneer dit verlies geen erkenning krijgt, blijft het doorwerken. Vaak op een stille manier. In het lichaam. In knellende patronen en overtuigingen. In angsten.
Fundamentele verandering begint bij stilstaan. Zien wat je hebt moeten dragen. Erkennen wat je bent kwijtgeraakt. Verlies wil gezien worden. Alle delen in jezelf willen worden gezien. Pas dan kan er ruimte ontstaan voor echte verandering. Voor heelheid.
Ik geloof dat verandering altijd mogelijk is. Ook als het leven pijn heeft gedaan. Of iemand nu vastloopt door een ingrijpend verlies, zichzelf is kwijtgeraakt, of – wat ik vaak zie – allebei.
Uiteindelijk gaat het om leven in plaats van overleven.
Om thuiskomen bij jezelf.
Jezelf terugvinden na verlies.
Voel je welkom.
Mijn werk is meer dan een beroep. Het is een missie die voortkomt uit mijn eigen levenspad.
Het verlies van mijn vader. Het dreigende verlies van onze kinderen. Het verlies van mezelf.
Ik geloof dat ieder mens verlies met zich meedraagt. In welke vorm dan ook, soms zichtbaar, soms onzichtbaar. Wanneer dit verlies geen erkenning krijgt, blijft het doorwerken. Vaak op een stille manier. In het lichaam. In knellende patronen en overtuigingen. In angsten.
Fundamentele verandering begint bij stilstaan. Zien wat je hebt moeten dragen. Erkennen wat je bent kwijtgeraakt. Verlies wil gezien worden. Alle delen in jezelf willen worden gezien. Pas dan kan er ruimte ontstaan voor echte verandering. Voor heelheid.
Ik geloof dat verandering altijd mogelijk is. Ook als het leven pijn heeft gedaan. Of iemand nu vastloopt door een ingrijpend verlies, zichzelf is kwijtgeraakt, of – wat ik vaak zie – allebei.
Uiteindelijk gaat het om leven in plaats van overleven.
Om thuiskomen bij jezelf.
Jezelf terugvinden na verlies.
Voel je welkom.
Mijn verhaal over identiteit
Ik ben geboren met een geboortevlek in mijn gezicht. Een geboortevlek in de vorm van een wijnvlek, een aangeboren vaatafwijking. Omdat het zo zichtbaar was, voelde ik als kind vaak de blikken van anderen. Ik was me er voortdurend van bewust hoe ik bekeken werd. Dat maakte dat ik me vaak terugtrok. Ik hield liever afstand, ik was altijd alert en op mijn hoede. Het idee om in het middelpunt van de belangstelling te staan? Dat voelde veel te spannend. Onzichtbaar zijn leek veiliger.
Mijn ouders hebben mij altijd liefdevol beschermd. Ze deden er alles aan om me te laten voelen dat ik er mocht zijn, precies zoals ik ben. Toch voelde ik me anders. Soms voelde ik me niet begrepen en onzeker. Om hiermee om te gaan ontwikkelde ik een scherp vermogen om mijn omgeving voortdurend aan te voelen. Het werd een manier om mezelf te beschermen. Ik wilde begrijpen wat er gebeurde en mensen en situaties doorgronden. Het waren als het ware ‘voelsprieten’ die me hielpen om veilig te blijven en aansluiting te vinden. Ik was voortdurend alert, bezig met wat van mij werd verwacht en hoe ik me kon aanpassen.
In 2024 ben ik opnieuw gestart met lasertherapie om de wijnvlek te verminderen. Maar hoewel dat de buitenkant verandert, geneest dat de binnenkant niet. Door zelfreflectie en mijn eigen persoonlijke ontwikkelingstrajecten ontdekte ik dat de pijn en onzekerheden uit mijn jeugd in het hier en nu nog altijd een rol speelden. Het werd tijd om stil te staan, mijn patronen te doorbreken, mijn gevoelens te accepteren en mijn kracht op een nieuwe manier te benutten. Ik kan tegenwoordig zien dat het mij ook waardevolle kwaliteiten heeft gebracht. Namelijk sensitiviteit: ik voel anderen goed aan en kan de emoties van mensen vaak snel begrijpen. En een sterk empathisch vermogen: ik begrijp hoe het is om je onzeker te voelen, en dat helpt me om anderen met warmte en begrip te benaderen.
Waar ik vroeger mijn kracht vooral gebruikte om mezelf te beschermen, zie ik nu dat diezelfde kracht me helpt om mijn kwetsbaarheid te omarmen. Groei is een proces dat zich gedurende je hele leven blijft ontvouwen. Wat ik tot nu toe heb geleerd, is misschien wel het belangrijkste: ik ben goed zoals ik ben, precies hier en nu. Ik hoef me niet te verbergen of aan te passen om waardevol te zijn.
Vandaag gebruik ik deze ervaringen om anderen te helpen. Om jou te helpen jouw identiteit te herontdekken, te omarmen, en vanuit jouw eigen kracht te leven. Want geloof me, jouw unieke verhaal verdient het om gehoord te worden.
Mijn ervaring met verlies en rouw
In 1997 verloor ik mijn vader aan longkanker. Hij was pas 48 jaar oud, en ik was 24. Mijn vader is overleden na een kort ziekbed, het was een periode van intens verdriet en verwarring. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten verdween. Alles wat ik kende en vertrouwde, leek ineens onzeker.
Uit eigen ervaring weet ik dus hoe zwaar het is om met verlies om te gaan. Verdriet kan overweldigend zijn en je wereld volledig op zijn kop zetten. Gelukkig heb ik ook geleerd dat verdriet een plek kan krijgen in je leven, zonder dat het je volledig beheerst. Mijn vader zou niet gewild hebben dat ik in mijn verdriet zou blijven hangen. Het gemis is er nog steeds, maar het bepaalt niet langer wie ik ben of hoe ik leef. Het heeft me juist geholpen om de waarde van het leven meer te waarderen en te erkennen wat echt belangrijk is.
Later in mijn leven volgden andere uitdagingen die dit besef alleen maar hebben verdiept. De gecompliceerde zwangerschappen van mijn zoons, die allebei prematuur werden geboren, brachten me opnieuw in aanraking met de kwetsbaarheid van het leven. Het dreigende verlies tijdens die periodes herinnerde me eraan hoe kostbaar het leven is.
Deze gebeurtenissen hebben me gevormd en mijn wens versterkt om anderen te begeleiden in hun rouwproces. Juist door mijn persoonlijke ervaringen kan ik me goed inleven in de pijn en de worstelingen van anderen. Ik begrijp hoe verlies je wereld kan veranderen en hoe moeilijk het is om daarin je weg te vinden. Maar ik weet ook dat het mogelijk is om vanuit die pijn weer een nieuw evenwicht te creëren en betekenis te vinden. Dat er een weg is om verder te gaan – op je eigen tempo, en op een manier die bij je past.
Van overleven naar leven
Na de geboorte van mijn kinderen kwam ik in een overlevingsmodus terecht. Mijn privéleven kreeg prioriteit, en op professioneel vlak bleef ik in mijn comfortzone. Lange tijd bood dit me rust en stabiliteit, maar enkele jaren geleden begon een gevoel van onrust te groeien. Ik vroeg mezelf af of ik mijn werk als juridisch medewerker tot mijn pensioen wilde blijven doen en wat me écht voldoening gaf.
Met hulp van een loopbaancoach ontdekte ik mijn passie voor het begeleiden van mensen. Dit inzicht bracht me ertoe mijn hart te volgen en opleidingen te gaan volgen bij de Alba-academie en Bright Blue coaching. Tijdens deze opleidingen kwam ik niet alleen mijn passie tegen, maar ontdekte ik ook de diepere lagen van mijn eigen identiteitsvragen en verstoorde rouw. Het was een proces waarin ik aan de slag ging met oude blokkades en een nieuwe richting voor mezelf vond.
Ik realiseerde me dat mijn roeping ligt in het helpen van anderen om met rouw en identiteitsvragen om te gaan. Het volgen van mijn passie heeft mijn leven een nieuwe betekenis gegeven, en ik ben dankbaar dat ik mijn ervaringen en kennis nu kan inzetten om anderen te ondersteunen.
Waarom ik doe wat ik doe
Het leven is te kostbaar om vast te blijven zitten. Dit geloof heeft mij geïnspireerd om coach te worden. Tijdens mijn opleidingen in verlies- en rouwbegeleiding en als senior coach/counselor heb ik mijn eigen ontwikkeling gecombineerd met professionele vaardigheden.
Ik geloof dat zelfs in de zwaarste omstandigheden verandering mogelijk is. Mijn werk geeft mijn leven betekenis, en het is mijn missie om anderen te helpen balans te vinden, verbinding te maken met zichzelf en hun innerlijke kracht te hervinden.
Pluk de dag en leef!
© 2024 Cindy Snijders Coaching
Website door D. Steuten