Over Mij
Over Mij
Over Mij
Hallo, ik ben Cindy Snijders, Senior Coach | Counselor. Ik begeleid mensen bij verlies, rouw en identiteitsvragen. Mijn persoonlijke ervaringen en professionele kennis vormen samen de basis van mijn praktijk.
Samen met mijn man en onze twee zoons woon ik in Weert, waar ik een coachpraktijk aan huis heb. Ik geniet van wandelen, films en series kijken, uit eten gaan en gezellige avonden met vrienden of familie. Thuis vind ik rust en balans, of ik nu samen ben met dierbaren of even tijd neem voor mezelf.
Hallo, ik ben Cindy Snijders, Senior Coach | Counselor. Ik begeleid mensen bij verlies, rouw en identiteitsvragen. Mijn persoonlijke ervaringen en professionele kennis vormen samen de basis van mijn praktijk.
Samen met mijn man en onze twee zoons woon ik in Weert, waar ik een coachpraktijk aan huis heb. Ik geniet van wandelen, films en series kijken, uit eten gaan en gezellige avonden met vrienden of familie. Thuis vind ik rust en balans, of ik nu samen ben met dierbaren of even tijd neem voor mezelf.
Het verlies van mijn vader
Het verlies van mijn vader
Ik ben geboren in 1973 en kom uit een gezin van vier: vader, moeder en een jongere broer. We hadden een warme, liefdevolle band en zijn altijd een hecht gezin geweest. Op 4 juli 1997 stond onze wereld ineens stil.
Mijn vader had al langere tijd vage klachten. Na meerdere onderzoeken bleek dat hij uitgezaaide longkanker had. Volgens de artsen was genezing niet meer mogelijk. Alleen nog pijnbestrijding. Hij had nooit gerookt en leefde gezond. We konden het dan ook niet bevatten, maar deze nachtmerrie was werkelijkheid. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Ik zie het moment nog voor me waarop onze ouders ons het verschrikkelijke nieuws vertelden. Ik had mijn vader nog nooit zien huilen. Nu was hij ontroostbaar. Zijn tranen raakten me tot in het diepst van mijn hart. Nog steeds.
Mijn vader wilde de hoop niet opgeven en besloot een second opinion aan te vragen in een ander ziekenhuis. Daar kreeg hij een kleine kans op levensverlenging. Een kans die hij met beide handen aangreep. Maar waar de artsen in Weert al voor hadden gewaarschuwd, gebeurde. Zijn lichaam was te verzwakt. De chemotherapie had een averechts effect en versnelde het ziekteproces.
Na een ziektebed van nog geen twee maanden overleed mijn vader op 3 september 1997. Hij was 48 jaar. Ik was 24. Ik probeerde sterk te blijven, maar vanbinnen voelde alles wankel. Tegelijk voelde ik, hoe tegenstrijdig ook, opluchting voor mijn vader. Geen pijn meer. Niet lichamelijk, niet emotioneel. Want het idee dat hij mijn moeder, mijn broer en mij moest achterlaten, sneed hem door de ziel.
Uit eigen ervaring weet ik dus hoe zwaar het is om met verlies om te gaan. Hoe verdriet je kan overspoelen. Hoe gemis voor een grote leegte zorgt. Rouw zet je wereld op zijn kop. Ik dacht destijds echt dat de wereld verging.
Ik heb ook geleerd dat verlies uiteindelijk kan worden verweven in je leven. De wond is een litteken geworden dat altijd gevoelig zal blijven. Het gemis blijft. Maar het verdriet staat niet meer op de voorgrond. Mijn vader zou dat ook niet gewild hebben. Met de kennis van nu had ik wel hulp kunnen gebruiken in mijn rouwproces. Het had mijn rouwproces lichter gemaakt. Lange tijd was ik bezig met doorgaan. Nu kan ik pas zien dat het overleven was, geen leven.
Ik ben geboren in 1973 en kom uit een gezin van vier: vader, moeder en een jongere broer. We hadden een warme, liefdevolle band en zijn altijd een hecht gezin geweest. Op 4 juli 1997 stond onze wereld ineens stil.
Mijn vader had al langere tijd vage klachten. Na meerdere onderzoeken bleek dat hij uitgezaaide longkanker had. Volgens de artsen was genezing niet meer mogelijk. Alleen nog pijnbestrijding. Hij had nooit gerookt en leefde gezond. We konden het dan ook niet bevatten, maar deze nachtmerrie was werkelijkheid. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Ik zie het moment nog voor me waarop onze ouders ons het verschrikkelijke nieuws vertelden. Ik had mijn vader nog nooit zien huilen. Nu was hij ontroostbaar. Zijn tranen raakten me tot in het diepst van mijn hart. Nog steeds.
Mijn vader wilde de hoop niet opgeven en besloot een second opinion aan te vragen in een ander ziekenhuis. Daar kreeg hij een kleine kans op levensverlenging. Een kans die hij met beide handen aangreep. Maar waar de artsen in Weert al voor hadden gewaarschuwd, gebeurde. Zijn lichaam was te verzwakt. De chemotherapie had een averechts effect en versnelde het ziekteproces.
Na een ziektebed van nog geen twee maanden overleed mijn vader op 3 september 1997. Hij was 48 jaar. Ik was 24. Ik probeerde sterk te blijven, maar vanbinnen voelde alles wankel. Tegelijk voelde ik, hoe tegenstrijdig ook, opluchting voor mijn vader. Geen pijn meer. Niet lichamelijk, niet emotioneel. Want het idee dat hij mijn moeder, mijn broer en mij moest achterlaten, sneed hem door de ziel.
Uit eigen ervaring weet ik dus hoe zwaar het is om met verlies om te gaan. Hoe verdriet je kan overspoelen. Hoe gemis voor een grote leegte zorgt. Rouw zet je wereld op zijn kop. Ik dacht destijds echt dat de wereld verging.
Ik heb ook geleerd dat verlies uiteindelijk kan worden verweven in je leven. De wond is een litteken geworden dat altijd gevoelig zal blijven. Het gemis blijft. Maar het verdriet staat niet meer op de voorgrond. Mijn vader zou dat ook niet gewild hebben. Met de kennis van nu had ik wel hulp kunnen gebruiken in mijn rouwproces. Het had mijn rouwproces lichter gemaakt. Lange tijd was ik bezig met doorgaan. Nu kan ik pas zien dat het overleven was, geen leven.
Toen verlies opnieuw dichtbij kwam
Toen verlies opnieuw dichtbij kwam
Het verlies van mijn vader leerde me hoe kwetsbaar het leven is en hoe belangrijk het is om te waarderen wat er wél is. We wilden graag kinderen en eind 2000 raakte ik zwanger van onze oudste zoon. Al snel werd die zwangerschap een periode van heel veel spanning en angst.
Vanaf vijftien weken dreigde namelijk een vroeggeboorte. Ik moest meteen verplicht rust houden. Toen de bevalling met 28 weken begon, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ze konden de zwangerschap nog vier weken rekken. In plaats van aftellen, telden we op. Elke dag telde. Onze zoon werd geboren na 32 weken. Gelukkig gezond. En uiteindelijk zonder complicaties.
Bij onze tweede zoon was er vijftig procent kans op herhaling. Al vanaf negen weken voelde ik dezelfde klachten. Het hele proces begon opnieuw. In het ziekenhuis werd ik dit keer minder serieus genomen. Ik voelde me bezwaard om steeds opnieuw aan te kloppen als ik de boel niet vertrouwde. Had ik maar meer naar mijn gevoel geluisterd en me uitgesproken, dan was het misschien anders gelopen. Nu werd er te lang gewacht met ingrijpen. Toen de bevalling begon was die niet meer te stoppen. Onze jongste zoon werd geboren na 29 weken zwangerschap. Ook hij bleek gelukkig gezond en waren er uiteindelijk geen complicaties.
De vroeggeboorten hebben een enorme impact gemaakt. Je zit in een emotionele achtbaan. Eerst de zwangerschap, daarna de couveusetijd. Vreselijk om je kind achter te moeten laten in het ziekenhuis. Zo klein en kwetsbaar. Maar ook bij thuiskomst gaat het door. De regelmatige controles in het ziekenhuis, de angst voor infecties waar je kind extra gevoelig voor is. Nog steeds kan ik heel beschermend naar mijn kinderen zijn, iets wat diep van binnen is blijven zitten.
Het verlies van mijn vader leerde me hoe kwetsbaar het leven is en hoe belangrijk het is om te waarderen wat er wél is. We wilden graag kinderen en eind 2000 raakte ik zwanger van onze oudste zoon. Al snel werd die zwangerschap een periode van heel veel spanning en angst.
Vanaf vijftien weken dreigde namelijk een vroeggeboorte. Ik moest meteen verplicht rust houden. Toen de bevalling met 28 weken begon, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ze konden de zwangerschap nog vier weken rekken. In plaats van aftellen, telden we op. Elke dag telde. Onze zoon werd geboren na 32 weken. Gelukkig gezond. En uiteindelijk zonder complicaties.
Bij onze tweede zoon was er vijftig procent kans op herhaling. Al vanaf negen weken voelde ik dezelfde klachten. Het hele proces begon opnieuw. In het ziekenhuis werd ik dit keer minder serieus genomen. Ik voelde me bezwaard om steeds opnieuw aan te kloppen als ik de boel niet vertrouwde. Had ik maar meer naar mijn gevoel geluisterd en me uitgesproken, dan was het misschien anders gelopen. Nu werd er te lang gewacht met ingrijpen. Toen de bevalling begon was die niet meer te stoppen. Onze jongste zoon werd geboren na 29 weken zwangerschap. Ook hij bleek gelukkig gezond en waren er uiteindelijk geen complicaties.
De vroeggeboorten hebben een enorme impact gemaakt. Je zit in een emotionele achtbaan. Eerst de zwangerschap, daarna de couveusetijd. Vreselijk om je kind achter te moeten laten in het ziekenhuis. Zo klein en kwetsbaar. Maar ook bij thuiskomst gaat het door. De regelmatige controles in het ziekenhuis, de angst voor infecties waar je kind extra gevoelig voor is. Nog steeds kan ik heel beschermend naar mijn kinderen zijn, iets wat diep van binnen is blijven zitten.
Langzaam vastlopen
Langzaam vastlopen
Na het overlijden van mijn vader en de geboorte van onze kinderen belandde ik in een overlevingsstand. Ik bleef sterk, ging door en hield vooral controle. Mijn gezin kreeg prioriteit en mijn werk bood houvast en zekerheid. Ik bleef lange tijd in mijn comfortzone; verandering vermeed ik liever. Maar op een gegeven moment groeide diep vanbinnen onrust. Ik voelde dat er iets ontbrak. Ik miste richting en voldoening in mijn dagelijks leven en wist niet meer goed wat ik wilde. En diep van binnen fluisterde er onopvallend een vraag die ik lang had weggeduwd: had ik eigenlijk wel echt gerouwd?
Het waren allemaal tekens dat ik begon vast te lopen en het besef kwam dat ik hiermee iets moest doen. Met hulp van een loopbaancoach ontdekte ik mijn passie om mensen te begeleiden. Ik besloot mijn hart te volgen en opleidingen te gaan doen bij de Alba Academie en Bright Blue Coaching.
Tijdens deze opleidingen ontdekte ik dat ik niet alleen mijn vader was verloren, maar eigenlijk ook mezelf. Ineens werd verborgen verlies zichtbaar.
Na het overlijden van mijn vader en de geboorte van onze kinderen belandde ik in een overlevingsstand. Ik bleef sterk, ging door en hield vooral controle. Mijn gezin kreeg prioriteit en mijn werk bood houvast en zekerheid. Ik bleef lange tijd in mijn comfortzone; verandering vermeed ik liever. Maar op een gegeven moment groeide diep vanbinnen onrust. Ik voelde dat er iets ontbrak. Ik miste richting en voldoening in mijn dagelijks leven en wist niet meer goed wat ik wilde. En diep van binnen fluisterde er onopvallend een vraag die ik lang had weggeduwd: had ik eigenlijk wel echt gerouwd?
Het waren allemaal tekens dat ik begon vast te lopen en het besef kwam dat ik hiermee iets moest doen. Met hulp van een loopbaancoach ontdekte ik mijn passie om mensen te begeleiden. Ik besloot mijn hart te volgen en opleidingen te gaan doen bij de Alba Academie en Bright Blue Coaching.
Tijdens deze opleidingen ontdekte ik dat ik niet alleen mijn vader was verloren, maar eigenlijk ook mezelf. Ineens werd verborgen verlies zichtbaar.
Toen verlies opnieuw dichtbij kwam
Het verlies van mijn vader leerde me hoe kwetsbaar het leven is en hoe belangrijk het is om te waarderen wat er wél is. We wilden graag kinderen en eind 2000 raakte ik zwanger van onze oudste zoon. Al snel werd die zwangerschap een periode van heel veel spanning en angst.
Vanaf vijftien weken dreigde namelijk een vroeggeboorte. Ik moest meteen verplicht rust houden. Toen de bevalling met 28 weken begon, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ze konden de zwangerschap nog vier weken rekken. In plaats van aftellen, telden we op. Elke dag telde. Onze zoon werd geboren na 32 weken. Gelukkig gezond. En uiteindelijk zonder complicaties.
Bij onze tweede zoon was er vijftig procent kans op herhaling. Al vanaf negen weken voelde ik dezelfde klachten. Het hele proces begon opnieuw. In het ziekenhuis werd ik dit keer minder serieus genomen. Ik voelde me bezwaard om steeds opnieuw aan te kloppen als ik de boel niet vertrouwde. Had ik maar meer naar mijn gevoel geluisterd en me uitgesproken, dan was het misschien anders gelopen. Nu werd er te lang gewacht met ingrijpen. Toen de bevalling begon was die niet meer te stoppen. Onze jongste zoon werd geboren na 29 weken zwangerschap. Ook hij bleek gelukkig gezond en waren er uiteindelijk geen complicaties.
De vroeggeboorten hebben een enorme impact gemaakt. Je zit in een emotionele achtbaan. Eerst de zwangerschap, daarna de couveusetijd. Vreselijk om je kind achter te moeten laten in het ziekenhuis. Zo klein en kwetsbaar. Maar ook bij thuiskomst gaat het door. De regelmatige controles in het ziekenhuis, de angst voor infecties waar je kind extra gevoelig voor is. Nog steeds kan ik heel beschermend naar mijn kinderen zijn, iets wat diep van binnen is blijven zitten.
Langzaam vastlopen
Na het overlijden van mijn vader en de geboorte van onze kinderen belandde ik in een overlevingsstand. Ik bleef sterk, ging door en hield vooral controle. Mijn gezin kreeg prioriteit en mijn werk bood houvast en zekerheid. Ik bleef lange tijd in mijn comfortzone; verandering vermeed ik liever. Maar op een gegeven moment groeide diep vanbinnen onrust. Ik voelde dat er iets ontbrak. Ik miste richting en voldoening in mijn dagelijks leven en wist niet meer goed wat ik wilde. En diep van binnen fluisterde er onopvallend een vraag die ik lang had weggeduwd: had ik eigenlijk wel echt gerouwd?
Het waren allemaal tekens dat ik begon vast te lopen en het besef kwam dat ik hiermee iets moest doen. Met hulp van een loopbaancoach ontdekte ik mijn passie om mensen te begeleiden. Ik besloot mijn hart te volgen en opleidingen te gaan doen bij de Alba Academie en Bright Blue Coaching.
Tijdens deze opleidingen ontdekte ik dat ik niet alleen mijn vader was verloren, maar eigenlijk ook mezelf. Ineens werd verborgen verlies zichtbaar.
We dragen allemaal verlies met ons mee. Zichtbaar of verborgen.
Welk verlies in jou vraagt om erkenning?
Ik ben geboren met een zichtbare vasculaire afwijking. Een zogenaamde wijnvlek. Als kind vond ik dit heel moeilijk. Mijn ouders hebben er nooit bewust bij stilgestaan dat dit voor mij een rol speelde. Er werd eigenlijk niet over gesproken. Voor mijn ouders was het vanzelfsprekend: ik was hun dochter en dat was genoeg. Zij hadden de beste bedoelingen, voor hen viel het simpelweg niet op.
Ondanks die goede bedoelingen voelde ik me anders. Ik was verlegen, voelde me onzeker en schaamde me voor mijn uiterlijk. Om mezelf te beschermen leerde ik mijn kwetsbaarheid te verbergen. Ik bleef liever op de achtergrond. Ik was daarnaast altijd alert en onbewust bezig met het scannen van mijn omgeving. Ik had voelsprieten en pikte elk klein signaal op.
Achteraf zie ik dat er van binnen veel meespeelde. De angst om afgewezen te worden, om te falen, om niet goed genoeg te zijn of juist te veel te zijn.
Na het verlies van mijn vader kwam daar de angst bij om opnieuw iemand te verliezen.
Om me staande te houden ontwikkelde ik ook beschermingsmechanismen: aanpassen, controle houden, perfectionisme, sterk zijn en mezelf kleiner maken. Deze patronen werden een tweede natuur.
Lange tijd dacht ik dat het verlies van mijn vader het enige verlies was. Maar gaandeweg was ik dus ook mezelf kwijtgeraakt.
Het verlies van mezelf
Het verlies van mezelf
Ik ben geboren met een zichtbare vasculaire afwijking. Een zogenaamde wijnvlek. Als kind vond ik dit heel moeilijk. Mijn ouders hebben er nooit bewust bij stilgestaan dat dit voor mij een rol speelde. Er werd eigenlijk niet over gesproken. Voor mijn ouders was het vanzelfsprekend: ik was hun dochter en dat was genoeg. Zij hadden de beste bedoelingen, voor hen viel het simpelweg niet op.
Ondanks die goede bedoelingen voelde ik me anders. Ik was verlegen, voelde me onzeker en schaamde me voor mijn uiterlijk. Om mezelf te beschermen leerde ik mijn kwetsbaarheid te verbergen. Ik bleef liever op de achtergrond. Ik was daarnaast altijd alert en onbewust bezig met het scannen van mijn omgeving. Ik had voelsprieten en pikte elk klein signaal op.
Achteraf zie ik dat er van binnen veel meespeelde. De angst om afgewezen te worden, om te falen, om niet goed genoeg te zijn of juist te veel te zijn.
Na het verlies van mijn vader kwam daar de angst bij om opnieuw iemand te verliezen.
Om me staande te houden ontwikkelde ik ook beschermingsmechanismen: aanpassen, controle houden, perfectionisme, sterk zijn en mezelf kleiner maken. Deze patronen werden een tweede natuur.
Lange tijd dacht ik dat het verlies van mijn vader het enige verlies was. Maar gaandeweg was ik dus ook mezelf kwijtgeraakt.
Ik ben geboren met een zichtbare vasculaire afwijking. Een zogenaamde wijnvlek. Als kind vond ik dit heel moeilijk. Mijn ouders hebben er nooit bewust bij stilgestaan dat dit voor mij een rol speelde. Er werd eigenlijk niet over gesproken. Voor mijn ouders was het vanzelfsprekend: ik was hun dochter en dat was genoeg. Zij hadden de beste bedoelingen, voor hen viel het simpelweg niet op.
Ondanks die goede bedoelingen voelde ik me anders. Ik was verlegen, voelde me onzeker en schaamde me voor mijn uiterlijk. Om mezelf te beschermen leerde ik mijn kwetsbaarheid te verbergen. Ik bleef liever op de achtergrond. Ik was daarnaast altijd alert en onbewust bezig met het scannen van mijn omgeving. Ik had voelsprieten en pikte elk klein signaal op.
Achteraf zie ik dat er van binnen veel meespeelde. De angst om afgewezen te worden, om te falen, om niet goed genoeg te zijn of juist te veel te zijn.
Na het verlies van mijn vader kwam daar de angst bij om opnieuw iemand te verliezen.
Om me staande te houden ontwikkelde ik ook beschermingsmechanismen: aanpassen, controle houden, perfectionisme, sterk zijn en mezelf kleiner maken. Deze patronen werden een tweede natuur.
Lange tijd dacht ik dat het verlies van mijn vader het enige verlies was. Maar gaandeweg was ik dus ook mezelf kwijtgeraakt.
Mijn veranderproces
Mijn veranderproces
De opleidingen waren voor mij een intensief persoonlijk proces. Verandering vond ik spannend. Ik moest me kwetsbaar opstellen en daar voelde ik veel weerstand en twijfel bij. Er zijn momenten geweest waarop ik dacht: waar doe ik dit eigenlijk voor? Toch zette ik door.
Gaandeweg ontdekte ik dat rouw geen eindpunt kent en hoe ik mezelf jarenlang staande had gehouden door vooral door te gaan. Verdriet dat ik eerder op wilskracht had gedragen, kwam alsnog in beweging. Tegelijk werd zichtbaar hoe ik mezelf jarenlang staande had gehouden, en hoe diezelfde manieren me nu ook in de weg zaten. Dat alles vroeg om aandacht. Het was hard werken, met mijn hoofd én mijn hart.
De opleidingen werden daardoor meer dan leren alleen. Ze waren, zonder dat ik dat vooraf zo had bedacht, ook een vorm van therapie. Een plek waar ik mezelf stap voor stap durfde tegen te komen. Gaandeweg kon ik verschuiven van leven vanuit angst en onzekerheid naar leven in vertrouwen en innerlijke stevigheid.
Ik zie nu dat wat ooit bescherming was, mij ook waardevolle kwaliteiten heeft gegeven: gevoeligheid, opmerkzaamheid en een empathisch vermogen. Naast rust, warmte en veiligheid vormen ook deze kwaliteiten de basis van mijn manier van werken. Vanuit die bedding begeleid ik mensen die hun houvast zijn kwijtgeraakt. Door een ingrijpend verlies en/of doordat ze zichzelf zijn kwijtgeraakt. Mensen die, net als ik toen, voelen dat het oude niet meer werkt, maar nog niet weten hoe het anders kan.
Door mijn eigen proces tot verandering ben ik gegroeid, niet alleen als mens, maar ook als coach.
Ik heb mezelf teruggevonden.
Datzelfde gun ik mijn cliënten van harte.
De opleidingen waren voor mij een intensief persoonlijk proces. Verandering vond ik spannend. Ik moest me kwetsbaar opstellen en daar voelde ik veel weerstand en twijfel bij. Er zijn momenten geweest waarop ik dacht: waar doe ik dit eigenlijk voor? Toch zette ik door.
Gaandeweg ontdekte ik dat rouw geen eindpunt kent en hoe ik mezelf jarenlang staande had gehouden door vooral door te gaan. Verdriet dat ik eerder op wilskracht had gedragen, kwam alsnog in beweging. Tegelijk werd zichtbaar hoe ik mezelf jarenlang staande had gehouden, en hoe diezelfde manieren me nu ook in de weg zaten. Dat alles vroeg om aandacht. Het was hard werken, met mijn hoofd én mijn hart.
De opleidingen werden daardoor meer dan leren alleen. Ze waren, zonder dat ik dat vooraf zo had bedacht, ook een vorm van therapie. Een plek waar ik mezelf stap voor stap durfde tegen te komen. Gaandeweg kon ik verschuiven van leven vanuit angst en onzekerheid naar leven in vertrouwen en innerlijke stevigheid.
Ik zie nu dat wat ooit bescherming was, mij ook waardevolle kwaliteiten heeft gegeven: gevoeligheid, opmerkzaamheid en een empathisch vermogen. Naast rust, warmte en veiligheid vormen ook deze kwaliteiten de basis van mijn manier van werken. Vanuit die bedding begeleid ik mensen die hun houvast zijn kwijtgeraakt. Door een ingrijpend verlies en/of doordat ze zichzelf zijn kwijtgeraakt. Mensen die, net als ik toen, voelen dat het oude niet meer werkt, maar nog niet weten hoe het anders kan.
Door mijn eigen proces tot verandering ben ik gegroeid, niet alleen als mens, maar ook als coach.
Ik heb mezelf teruggevonden.
Datzelfde gun ik mijn cliënten van harte.
Mijn visie en missie
Mijn visie en missie
Mijn werk is meer dan een beroep. Het is een missie die voortkomt uit mijn eigen levenspad.
Het verlies van mijn vader. Het dreigende verlies van onze kinderen. Het verlies van mezelf.
Ik geloof dat ieder mens verlies met zich meedraagt. In welke vorm dan ook, soms zichtbaar, soms onzichtbaar. Wanneer dit verlies geen erkenning krijgt, blijft het doorwerken. Vaak op een stille manier. In het lichaam. In knellende patronen en overtuigingen. In angsten.
Fundamentele verandering begint bij stilstaan. Zien wat je hebt moeten dragen. Erkennen wat je bent kwijtgeraakt. Verlies wil gezien worden. Alle delen in jezelf willen worden gezien. Pas dan kan er ruimte ontstaan voor echte verandering. Voor heelheid.
Ik geloof dat verandering altijd mogelijk is. Ook als het leven pijn heeft gedaan. Of iemand nu vastloopt door een ingrijpend verlies, zichzelf is kwijtgeraakt, of – wat ik vaak zie – allebei.
Uiteindelijk gaat het om leven in plaats van overleven.
Om thuiskomen bij jezelf.
Jezelf terugvinden na verlies.
Voel je welkom.
Mijn werk is meer dan een beroep. Het is een missie die voortkomt uit mijn eigen levenspad.
Het verlies van mijn vader. Het dreigende verlies van onze kinderen. Het verlies van mezelf.
Ik geloof dat ieder mens verlies met zich meedraagt. In welke vorm dan ook, soms zichtbaar, soms onzichtbaar. Wanneer dit verlies geen erkenning krijgt, blijft het doorwerken. Vaak op een stille manier. In het lichaam. In knellende patronen en overtuigingen. In angsten.
Fundamentele verandering begint bij stilstaan. Zien wat je hebt moeten dragen. Erkennen wat je bent kwijtgeraakt. Verlies wil gezien worden. Alle delen in jezelf willen worden gezien. Pas dan kan er ruimte ontstaan voor echte verandering. Voor heelheid.
Ik geloof dat verandering altijd mogelijk is. Ook als het leven pijn heeft gedaan. Of iemand nu vastloopt door een ingrijpend verlies, zichzelf is kwijtgeraakt, of – wat ik vaak zie – allebei.
Uiteindelijk gaat het om leven in plaats van overleven.
Om thuiskomen bij jezelf.
Jezelf terugvinden na verlies.
Voel je welkom.
Het verlies van mijn vader
Ik ben geboren in 1973 en kom uit een gezin van vier: vader, moeder en een jongere broer. We hadden een warme, liefdevolle band en zijn altijd een hecht gezin geweest. Op 4 juli 1997 stond onze wereld ineens stil.
Mijn vader had al langere tijd vage klachten. Na meerdere onderzoeken bleek dat hij uitgezaaide longkanker had. Volgens de artsen was genezing niet meer mogelijk. Alleen nog pijnbestrijding. Hij had nooit gerookt en leefde gezond. We konden het dan ook niet bevatten, maar deze nachtmerrie was werkelijkheid. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Ik zie het moment nog voor me waarop onze ouders ons het verschrikkelijke nieuws vertelden. Ik had mijn vader nog nooit zien huilen. Nu was hij ontroostbaar. Zijn tranen raakten me tot in het diepst van mijn hart. Nog steeds.
Mijn vader wilde de hoop niet opgeven en besloot een second opinion aan te vragen in een ander ziekenhuis. Daar kreeg hij een kleine kans op levensverlenging. Een kans die hij met beide handen aangreep. Maar waar de artsen in Weert al voor hadden gewaarschuwd, gebeurde. Zijn lichaam was te verzwakt. De chemotherapie had een averechts effect en versnelde het ziekteproces.
Na een ziektebed van nog geen twee maanden overleed mijn vader op 3 september 1997. Hij was 48 jaar. Ik was 24. Ik probeerde sterk te blijven, maar vanbinnen voelde alles wankel. Tegelijk voelde ik, hoe tegenstrijdig ook, opluchting voor mijn vader. Geen pijn meer. Niet lichamelijk, niet emotioneel. Want het idee dat hij mijn moeder, mijn broer en mij moest achterlaten, sneed hem door de ziel.
Uit eigen ervaring weet ik dus hoe zwaar het is om met verlies om te gaan. Hoe verdriet je kan overspoelen. Hoe gemis voor een grote leegte zorgt. Rouw zet je wereld op zijn kop. Ik dacht destijds echt dat de wereld verging.
Ik heb ook geleerd dat verlies uiteindelijk kan worden verweven in je leven. De wond is een litteken geworden dat altijd gevoelig zal blijven. Het gemis blijft. Maar het verdriet staat niet meer op de voorgrond. Mijn vader zou dat ook niet gewild hebben. Met de kennis van nu had ik wel hulp kunnen gebruiken in mijn rouwproces. Het had mijn rouwproces lichter gemaakt. Lange tijd was ik bezig met doorgaan. Nu kan ik pas zien dat het overleven was, geen leven.
Het verlies van mezelf
Mijn veranderproces
De opleidingen waren voor mij een intensief persoonlijk proces. Verandering vond ik spannend. Ik moest me kwetsbaar opstellen en daar voelde ik veel weerstand en twijfel bij. Er zijn momenten geweest waarop ik dacht: waar doe ik dit eigenlijk voor? Toch zette ik door.
Gaandeweg ontdekte ik dat rouw geen eindpunt kent en hoe ik mezelf jarenlang staande had gehouden door vooral door te gaan. Verdriet dat ik eerder op wilskracht had gedragen, kwam alsnog in beweging. Tegelijk werd zichtbaar hoe ik mezelf jarenlang staande had gehouden, en hoe diezelfde manieren me nu ook in de weg zaten. Dat alles vroeg om aandacht. Het was hard werken, met mijn hoofd én mijn hart.
De opleidingen werden daardoor meer dan leren alleen. Ze waren, zonder dat ik dat vooraf zo had bedacht, ook een vorm van therapie. Een plek waar ik mezelf stap voor stap durfde tegen te komen. Gaandeweg kon ik verschuiven van leven vanuit angst en onzekerheid naar leven in vertrouwen en innerlijke stevigheid.
Ik zie nu dat wat ooit bescherming was, mij ook waardevolle kwaliteiten heeft gegeven: gevoeligheid, opmerkzaamheid en een empathisch vermogen. Naast rust, warmte en veiligheid vormen ook deze kwaliteiten de basis van mijn manier van werken. Vanuit die bedding begeleid ik mensen die hun houvast zijn kwijtgeraakt. Door een ingrijpend verlies en/of doordat ze zichzelf zijn kwijtgeraakt. Mensen die, net als ik toen, voelen dat het oude niet meer werkt, maar nog niet weten hoe het anders kan.
Door mijn eigen proces tot verandering ben ik gegroeid, niet alleen als mens, maar ook als coach.
Ik heb mezelf teruggevonden.
Datzelfde gun ik mijn cliënten van harte.
Mijn visie en missie
Mijn werk is meer dan een beroep. Het is een missie die voortkomt uit mijn eigen levenspad.
Het verlies van mijn vader. Het dreigende verlies van onze kinderen. Het verlies van mezelf.
Ik geloof dat ieder mens verlies met zich meedraagt. In welke vorm dan ook, soms zichtbaar, soms onzichtbaar. Wanneer dit verlies geen erkenning krijgt, blijft het doorwerken. Vaak op een stille manier. In het lichaam. In knellende patronen en overtuigingen. In angsten.
Fundamentele verandering begint bij stilstaan. Zien wat je hebt moeten dragen. Erkennen wat je bent kwijtgeraakt. Verlies wil gezien worden. Alle delen in jezelf willen worden gezien. Pas dan kan er ruimte ontstaan voor echte verandering. Voor heelheid.
Ik geloof dat verandering altijd mogelijk is. Ook als het leven pijn heeft gedaan. Of iemand nu vastloopt door een ingrijpend verlies, zichzelf is kwijtgeraakt, of – wat ik vaak zie – allebei.
Uiteindelijk gaat het om leven in plaats van overleven.
Om thuiskomen bij jezelf.
Jezelf terugvinden na verlies.
Voel je welkom.
© 2024 Cindy Snijders Coaching
Website door D. Steuten